All posts by Admin

ერთი სიტყვით კონტროლზე

 

კორნელიუს კასტორიადისი
კორნელიუს კასტორიადისი


* თავდაპირველად ადამიანი ზებუნებრივ ძალებს მიაწერდა ისეთ მოვლენებს, რომელთა ახსნაც არ შეეძლო. შემდგომ, დაკვირვებების შედეგად ადამიანმა აღმოაჩინა გარკვეული კანონზომიერებები, ციკლური მოვლენები და მან ეს ცოდნა გამოიყენა ადამიანთა უმრავლესობის კონტროლისათვის, რომელსაც საფუძვლად პირადი, მერკანტილური ინტერესები ჰქონდა. განათლების გავრცელების შეზღუდვით ადმიანთა მცირე ჯგუფი დღემდე წარმატებით იყენებს მეცნიერებას და მის მიღწევებს ამ მიზნებისათვის.

* ასე შეიქმნა რელიგია, რომელიც წარმოადგენს მთელ სისტემას საკრალიზებული ცოდნისა და რიტუალების კომპლექსს, ადამიანის ყალიბში მოქცევისა და მისი მართვის შესაძლებლობისთვის. Continue reading ერთი სიტყვით კონტროლზე

ბობ ბლექი – ძალაუფლების სიტყვარი

 

არჩევნები? იდიოკრატია მოქმედებაში.

დაავადებები? ძალიან სახიფათოა; ექიმების არსებობის მიზეზი.

გეები, ებრაელები? ელიტები, რომლებიც განასახიერებენ ჩაგრულებს.

გურუ? კარგი ლოცვა რთული საშოვნელია.

ვეგეტარიანელები? ის ხარ, რასაც ჭამ.

თავისუფალი დრო? სამსახური, რომელშიც უფროსი ფულს არ გიხდით.

თანამედროვე პანკები? პანკები, რომლებიც დადიან ხელოვნების სასწავლებლებში.

თერაპია? სასჯელი დანაშაულის გარეშე.

იურისტები? ცოცხალი სისტემები ლაყბობის უზრუნველსაყოფად.

კლასობრივი ომი? ომი, ყველა ომის დასასრულისთვის.

კანონი? დანაშაული სასჯელის გარეშე. Continue reading ბობ ბლექი – ძალაუფლების სიტყვარი

შოთა ხინჩაგაშვილი – დანიელ გერენი

მშრომელებო ყველა ქვეყნისა, ჩაეხუტეთ ერთმანეთს!

მეგობარმა მეგობარს გაუზიარა რომ ჩემთვის გაეზიარებინა სტატია დანიელ გერენის (Daniel Guérin) მოღვაწეობის შესახებ (მგონი გერენია. თუ ვცდები, შემისწორეთ ფრანკოფონებმა) – “Workers of the World, Embrace!”. Daniel Guerin, the Labour Movement and Homosexuality.

6a00d8341cc27e53ef0115708498eb970b-600wi

გერენი ფრანგი ანარქო-კომუნისტი მწერალი და აქტივისტი იყო, 1968 წლის რევოლუციის მონაწილე, რომელიც ფაშიზმთან, ნაციზმთან, რასიზმსა და სტალინიზმთან ბრძოლის გარდა, თავისუფალი სიყვარულისა და სექსუალური თავისუფლების იდეასაც ქადაგებდა. თავად, როგორც უკვე მიხვდით, (თანამედროვე ნომენკლატურა რომ გამოვიყენო) ჰომოსექსუალი ან ბისექსუალი იყო, ან, ერთი ჩემი ნაცნობის მიერ შემოთავაზებული კარგი გამოთქმა უფრო შესაფერისია: სექსუალურად “არეული”.

ამ “არევ-დარევამ” და ახალგაზრდა მუშებისადმი ფიზიკურმა ლტოლვამ, – და არა მარქსისტულმა ტრაქტატებმა, – გერენი 1930-იან წლებში მშრომელთა მოძრაობამდე მიიყვანა. ბეირუთსა და ინდოჩინეთში მოგზაურობის შემდეგ, საბოლოოდ გადაწყვიტა მიეტოვებინა ოჯახით მიღებული სარგებლიანი სამსახური, გაეწყვიტა ყველა ძველი კავშირი და თავი საერთაშორისო მუშათა კლასისთვის მიეძღვნა. Continue reading შოთა ხინჩაგაშვილი – დანიელ გერენი

ვეფხვია მანია – შრომა და წარმოება

26908_103052356392746_100000639450517_85423_7777161_n

საზოგადოების განვითარების საფუძველს კონკრეტული ადამიანის თავისუფლება (შესაძლებლობა აკეთო ის რაც გინდა) წარმოადგენს. ნებისმიერ სოციალურ პროექტში პირველ რიგში გათვალისწინებულ უნდა იქნეს ის, რომ ადამიანი ბიოლოგიური ორგანიზმია. ამიტომაც მას იმისათვის, რომ იმოქმედოს, გამრავლდეს და იაზროვნოს, სჭირდება საკვები. მომავალ სოციალურ სისტემაში წარმოება ისე უნდა იყოს მოწყობილი და ორგანიზებული რომ არ იყოს ადმიანის თავისუფლება შეზღუდული.

საბჭოთა კავშირში გავრცელებული ლოზუნგი, „შრომამ შექმნა ადამიანი“, სადაც შრომა წარმოადგენს ღმერთის ჩანაცვლებას და მთელი ეკონომიკაც საბჭოთა კავშირში ამ რელიგიით იმართებოდა. ამ რელიგიამ შობა სტახანოველთა მრევლი. ადამიანისა და ცხოველის მთავარ განმასხვავებელ ნიშნად შრომის უნარი იყო გამოცხადებული, როცა შრომა წარმოადგენს მხოლოდ გადაწყვეტილების მიღების შემდგომ, მოთხოვნილების დაკმაყოფილებისათვის გაწეულ ძალისხმევას, რომელიც გამომდინარეობს რეფლექსიდან, რაც კი არ ასხვავებს ადამიანს ცხოველისგან, არამედ პირიქით, აერთიანებს. აქ ძალიან ნათლად ჩანს ის ფაქტი, თუ როგორ მიზანმიმართულად ერიდება ძალაუფლება აზროვნებისა და შემოქმედების, როგორც ადამიანსა და ცხოველს შორის არსებითად განმასხვავებელი უნარის აღიარებას. Continue reading ვეფხვია მანია – შრომა და წარმოება

ელ. წიგნებიდან მომავალი საფრთხე

დროში, სადაც ბიზნესი დომინირებს სახელმწიფოზე და თვითონ გვიწერს კანონებს, ნებისმიერი ტექნოლოგიური მიღწევა ბიზნესისთვის არის კიდევ ერთი შანსი დაუწესოს აკრძალვები საზოგადოებას. ტექნოლოგიები რომლებიც შეიძლება გვათავისუფლებდეს, გამოიყენება ჩვენს დასაბმელად.

ნაბეჭდი წიგნი

  • შეგიძლია იყიდო ნაღდი ფულით, ანონიმურად.
  • შემდეგ შენ ფლობ მას.
  • შენ არ ხარ იძულებული მოაწერო ხელი  ლიცენზიას რომელიც გიზღუდავს მის გამოყენებას.
  • ფორმატი ცნობილია და არ გიწევს რაიმე დაპატენტებული ტექნოლოგიის გამოყენება მის წასაკითხად.
  • შეგიძლია ათხოვო ან მიყიდო სხვას
  • შეგიძლია გადაიღო მისი ასლი და ეს ყველაფერი კანონის ფარგლებში
  • არავის შეუძლია დისტანციურ რეჟიმში გაანადგუროს შენი წიგნი.

 

ნაბეჭდი წიგნისგან განსხვავებით, ამაზონის ელექტრონული წიგნები:

  • მოითხოვს იდენტიფიცირება მოახდინო ამაზონზე.
  • ბევრ ქვეყანაში, მათ შორის ამერიკაშიც ამაზონი ამბობს რომ მომხმარებელი არაა თავისივე ნაყიდი წიგნის მფლობელი.
  • ამაზონი მოითხოვს მომხმარებელი დათანხმდეს ლიცენზიას რომელიც ზღუდავს წიგნის გამოყენებას.
  • ფორმატი საიდუმლოა და მხოლოდ დაპატენტებულ, მომხმარებლისთვის შემზღუდველ, პროგრამულ უზრუნველყოფას შეუძლია  მისი წაკითხვა.
  • შესაძლებელია ზოგიერთი წიგნის თხოვება, ლიმიტირებული დროით, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ მომხმარებელი მიუთითებს იგივე სისტემის იმ  მომხმარებლის სახელს ვისაც თხოვნის. არაა შესაძლებელი წიგნის მიცემა ან გაყიდვა.
  • წიგნის კოპირება შეუძლებელია Digital Restrictions Management*-ის გამო რიდერში და აკრძალულია ლიცენზიით, რომელიც თავის მხრივ იმაზე უფრო შემზღუდველია ვიდრე კანონი კოპირაითის შესახებ.
  • ამაზონს შეუძლია დისტანციურ რეჟიმში წაშალოს წიგნი მომხმარებლის მოწყობილობიდან. 2009 წელს წაიშალა ათასობით ორუელის „1984“ და სხვა წიგნები.

 

თუნდაც ერთი ასეთი თავისუფლების შეზღუდვა, ნაბეჭდი წიგნების უკან აყენებს ელექტრონულ წიგნებს და ჩვენ აუცილებლად უნდა უარვყოთ ისინი სანამ პატივს არ სცემენ ჩვენს თავისუფლებებს.

 

კომპანიები ამბობენ რომ ჩვენი ტრადიციული უფლებების უარყოფა აუცილებელია იმისთვის რომ წიგნის ავტორებისთვის ფულის გადახდა შეძლონ. თუმცა თანამედროვე კოპირაითის სისტემა ეხმარება კომპანიებს და არა ავტორებს. ჩვენ უკეთესად შეგვიძლია დავეხმაროთ წიგნის ავტორებს და ამისთვის სულაც არაა საჭირო ჩვენი თავისუფლებების შეკვეცა. ორი მეთოდი რომელსაც გთავაზობთ:

  • გადასახადებიდან თითოეულ ავტორს ერგოს საკუთარი პოპულარობის კუბური ფესვის რაოდენობის თანხა. იხილეთ http://stallman.org/articles/internet-sharing-license.en.html
  • მოეწყოს რიდერები ისე რომ მომხმარებელმა შეძლოს ანონიმურად გადაუხადოს ფული ავტორს.

ელექტრონული წიგნები თავისთავად არ ესხმის თავს ჩვენს თავისუფლებებს (მაგალითისთვის Project Gutenberg-ის წიგნები), სანამ მათი მფლობელი კომპანიები არ გადაწყვეტენ ასე. ასე რომ ჩვენი გადასაწყვეტია შევაჩეროთ თუ არა ისინი.

შეუერთდი ბრძოლას, მოაწერე ხელი  http://DefectiveByDesign.org/ebooks.html.

 

 

*Digital Restrictions Management – http://www.gnu.org/philosophy/right-to-read.html

წყარო – http://www.gnu.org/philosophy/the-danger-of-ebooks.html

ერიხ ფრომი – ყოფნისა და ფლობის პრინციპები ცოდნასა და ძალაუფლებაში


ჩვენ იშვიათად ვხდებით „ყოფნის“ მოდუსს დასავლურ საზოგადოებაში, რადგან ჩვენს საზოგადოებას ძლიერი მიდრეკილება გააჩნია საკუთრების შეძენისა და მოგების მიღებისაკენ. ამის გამო, უამრავი ადამიანი არსებობისათვის ყველაზე მისაღებ და ბუნებრივ პრინციპად, „ფლობას“ მიიჩნევს. ყველაფერი ეს სირთულეებს ქმნის ადამიანების მიერ „ყოფნის“, როგორც ცხოვრების პრინციპის გაცნობიერებაში და იმის შეგნებაში, რომ „ფლობა“ – ცხოვრების მხოლოდ ერთერთი ორიენტაციაა. ამის მიუხედავად ამ ორივე ცნებას ფესვები ადამიანის გამოცდილებაში აქვს გადგმული. არ შეიძლება არცერთი მათგანის, განყენებულად და წმინდა რაციონალურად განხილვა; ისინი ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში ირეკლებიან და კონკრეტულ ანალიზს მოითხოვენ. შესაძლოა ტექსტში მოყვანილი „ყოფნის“ და „ფლობის“ ყოველდღიური უბრალო მაგალითები, დაეხმარება მკითხველს შეიცნოს არსებობის ამ ორი ალტერნატიული პრინციპის არსი.

ძალაუფლება

    ძალაუფლების შემთხვევაში ყველაზე მნიშვნელოვანი – „ძალაუფლების ქონის“ და „ძალაუფლებად ყოფნის“ – ორი განსხვავებული შემთხვევაა. თითქმის ყველა ჩვენთაგანს, ცხოვრების გარკვეულ ეტაპზე მაინც, გვიწევს ძალაუფლების გამოყენება. ბავშვების აღზრდისას, ადამიანები – სურვილის მიუხედავად – ახორციელებენ ძალაუფლებას, იმისათვის რომ დაიცვან ისინი საფრთხისაგან, და მისცენ რჩევები გარკვეულ სიტუაციებში ქცევის შესახებ. პატრიარქალურ საზოგადოებაში, მამაკაცების უმრავლესობისთვის ბავშვებთან ერთად ძალაუფლების ობიექტად ქალიც ითვლება. ბიუროკრატიული, იერარქიულად მოწყობილი საზოგადოების წევრების უმრავლესობა ყოველდღიურად ახორციელებს ძალაუფლებას, გამონაკლისებს მხოლოდ ყველაზე დაბალი სოციალური ფენის ადამიანები წარმოადგენენ, რომლებიც მხოლოდ ამ ძალაუფლების განხორციელების ობიექტები არიან.

Continue reading ერიხ ფრომი – ყოფნისა და ფლობის პრინციპები ცოდნასა და ძალაუფლებაში

ერიხ ფრომი – კაპიტალიზმისა და ბიუროკრატიის გავლენა თანამედროვე ადამიანზე


კაპიტალისტური საზოგადოება დამყარებულია, ერთის მხრივ – პოლიტიკური თავისუფლების, ხოლო მეორე მხრივ – ბაზრის, როგორც ყველანაირი ეკონომიკური და საზოგადოებრივი ურთიერთობის რეგულატორის პრინციპებზე. ბაზარი ადგენს საქონლის საცვლელ ღირებულებას, ხოლო შრომის ბაზარი არეგულირებს სამუშაო ძალის შეძენის და გაყიდვის პრინციპებს. სასარგებლო ნივთები, ისევე როგორც ადამიანის სასარგებლო ძალა და შესაძლებლობები იქცევა საქონლად, რომელიც შემდეგ ყოველგვარი დაძალების და მოტყუების გარეშე, საბაზრო პირობების მიხედვით იცვლება. როგორი სასარგებლო და აუცილებელიც არ უნდა იყოს ნივთი(მაგალითად: ჩექმები), მას არ აქვს არანაირი ეკონომიკური (საცვლელი) ღირებულება, თუ ბაზარზე მასზე მოთხოვნა არ არის. ისევე როგორც ნივთები, ადამიანის ძალები და შესაძლებლობებიც არ ფლობენ ეკონომიკურ ღირებულებას თუ არსებულ ბაზარზე მათზე მოთხოვნა არ არის. კაპიტალის მფლობელს შეუძლია შეიძინოს და მუშაობა აიძულოს ნებისმიერ სამუშაო ძალას. ძალის მფლობელი იძულებულია ბაზარზე არსებული პირობების შესაბამისად მიყიდოს კაპიტალისტს საკუთარი შესაძლებლობები, წინააღმდეგ შემთხვევაში ის შიმშილისთვის არის განწირული. ეს ეკონომიკური სტრუქტურა ასევე ნათლად არის არეკლილი ფასეულობათა იერარქიაში. ცხადია რომ კაპიტალი განკარგავს სამუშაო ძალას, გამომდინარე აქედან დაგროვებული საგნები – მკვდარი საგნები – უფრო მეტად ფასობენ ვიდრე ცოცხალი შრომა და ცოცხალი ადამიანის შესაძლებლობები. Continue reading ერიხ ფრომი – კაპიტალიზმისა და ბიუროკრატიის გავლენა თანამედროვე ადამიანზე

ერიხ ფრომი – დამორჩილება თანამედროვე საზოგადოებაში

წიგნიდან „სიყვარულის ხელოვნება“

პირველყოფილ საზოგადოებაში ადამიანები მცირე ჯგუფებში ცხოვრობდნენ, რომლებიც ერთ ტერიტორიაზე მცხოვრებ ნათესავებს აერთიანებდნენ. კულტურის განვითარებასთან ერთად ჯგუფი გაიზარდა, ის უკვე პოლისის და სახელმწიფოს მოქალაქეებს და ეკლესიის წევრებს აერთიანებს. ყველაზე ღარიბი რომაელიც კი ამაყობდა იმით, რომ შეეძლო ეთქვა: „მე რომის მოქალაქე ვარ“; რომი და იმპერია მისი ოჯახი, სახლი და სამყარო იყო. იგივე მეორდება თანამედროვე დასავლურ საზოგადოებაშიც, სადაც ჯგუფთან გაერთიანება გაუცხოების დაძლევის უმთავრესი საშუალებაა. ეს არის გაერთიანების ტიპი, რომელშიც ინდივიდუალური „მე“-ს მნიშვნელოვანი ნაწილი იკარგება და ბრბოსთან კუთვნილება ძირითადი მიზანი ხდება. Continue reading ერიხ ფრომი – დამორჩილება თანამედროვე საზოგადოებაში

ნაწყვეტები გიორგი (კომანდო) გოგელიას ტექსტიდან – სოციალ დემოკრატიის კრიტიკა

5314_462582520481712_1471699777_nარსებობა კლასიური ელემენტებისა კიდევ არ არის იმის მაჩვენებელი, რომ საზოგადოებაში მართლა ხდება კლასობრივი ბრძოლა. როგორც სრულის მეცნიერულის უფლებით შენიშნა ბენედეტტო კროჩემ, კლასიური ბრძოლა არსებობს მაშინ, როცა არსებობს ა) კლასსი ბ) როცა არსებობს წინააღმდეგობა კლასსების ინტერესებს შორის. გ) როცა წინააღმდეგობა ინტერესებისა შეგნებულია თვით არსებული კლასების მიერ. მეორე მოტივი სრულიად მეტია და მისი აღნიშვნა შეცდომაც არის, რადგან თუ კი არსებობს კლასი, არსებობს წინააღმდეგობა “ინტერესთა, უმისოდაც ყოვლად შეუძლებელია წარმოდგენა კლასის აღმოცენებისა. თუ წინააღმდეგობა ინტერესთა არ არსებობს, არც კლასია, თუ კი კლასი არსებობს, ეს იმავე დროს იმასაც ამტკიცებს რომ ინტერესთა წინააღმდეგობაც არსებობს. მაგრამ შეიძლება საზოგადოებაში კლასი არსებობდეს, მაშასადამე ინტერესთა წინააღმდეგობაც, ხოლო ამისთანა საზოგადოებაში ნამდვილი კლასიური ბრძოლა არ არსებობდეს. ეს ხდება მაშინ, როცა მეორე (კროჩეს სიაში ამ მეორეს მესამე ადილი უჭირავს ჩვენ კი მეორეს არ ვსთვლით) დამახასიათებელი ფაქტორი კლასიური ბრძოლისა – შეგნება კლასიურ ინტერესთა ანტაგონიზმისა არ არსებობს. ინტერესთა ნიადაგზე მომხდარ ყოველ შეტაკებას არ შეგვიძლია კლასთა ბრძოლის სახელი მივათვისოთ. არ შეიძლება  აგრეთვე ერთმანეთში ავურიოთ , როგორც შირად სოციალ-დემოკრატები იქცევიან, კლასთა ბრძოლა და სხვა და სხვა წოდებათა ბრძოლა მეტოქეობასა და უპირატესობისთვის. ყოველ აჯანყებაში, რომელშიც ხალხი იღებდა მონაწილეობას, ან რომელიც ხალხის გაჭირვების შედეგი იყო, შეგვიძლია აშკარა ვყოთ კლასსიურ ელემენტების მონაწილეობა, მაგრამ ვნახავთ თუარა ყოველ აჯანყებაში , მოძრაობაში გარკვეულ კლასსიურ ბრძოლას ეს დიდი საკითხია, მისი საერთოდ გადაწყვეტა შეუძლებელია . კლასსიურ ბრძოლას თავისი სუბიექტური ხასიათი აქვს და ნამდვილ კლასიური ბრძოლის დასახასიათებლად, იმის სუბიექტური სახის ნათლად ყოფა ისე საჭიროა , როგორც გამოაშკარავება ობიექტურ მიზეზთა, რომელნის იწვევენ ამ კლასიურ ბრძოლას, ხოლო სუბიექტივიზმი, რომელზედაც აქ გვაქვს ლაპარაკი , რუსეთის “დაუსრულებელი, ნახევრად ინდივიდუალისტური სუბიქტივიზმი” კი არ არის, იგი კლასსიური სუბიექტივიზმია, თუ მას შეიძლება ინდივიდუალიზმი ვუწუდოთ, ეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სახეში გვექნება არა  ინდივიდთა ინდივიდუალიზმი , არამედ ინდივიდუალიზმი კლასსისა.”

ნაწყვეტი ჰერბერტ მარკუზეს ნაშრომიდან “ერთგანზომილებიანი კაცი”

 

Herbert_Marcuse_in_Newton,_Massachusetts_1955

               (თავი პირველი: “კონტროლის ახალი ფორმები”)
ტექნიკური პროგრესის სიმბოლო, – კომფორტული, მშვიდი, გონივრული დემოკრატიული განძარცვა თავისუფლებისაგან – გაბატონდა მთელს განვითარებულ ინდუსტრიულ ცივილიზაციაში. მართლაც, რა იქნებოდა იმაზე უფრო რაციონალური, ვიდრე ინდივიდუალობის ჩახშობა მექანიზაციის საზოგადოებრივად მტკივნეულ, მაგრამ აუცილებელ პროცესში: ინდივიდუალური ინიციატივების გაცილებით ეფექტურ, გაცილებით პროდუქტიულ კორპორაციებში კონცენტრირება; თავისუფალი კონკურენციის რეგულირება თანაბრად ღარიბ ეკონომიკურ სუბიექტებს შორის; პრეროგატივების შეკვეცა და ნაციონალური სუვერენიტეტი, რომელიც  აფერხებს რესურსების ინტერნაციონალური ტიპის ორგანიზებას. ის, რომ ეს ტექნოლოგიური წესრიგი აგრეთვე წარმოშობს პოლიტიკურ და ინტელექტუალურ კოორდინაციას, შეიძლება სავალალო, ან პირიქით – იმედის მომცემი განვითარების წინაპირობა იყოს.

უფლებები და თავისუფლებები, რომლებიც ინდუსტრიული საზოგადოების განვითარების საწყისი ეტაპისათვის სასიცოცხლო მნიშვნელობას ატარებდნენ, დღეს, განვითარების ამჟამინდელ ეტაპზე, ნელ-ნელა უჩინარდება: ისინი კარგავენ ტრადიციულ რაციონალეს, შინაარსს. აზრის, სიტყვისა და სინდისის თავისუფლებები წარმოადგენდნენ – ისევე, როგორც თავისუფალი ინიციატივები, რომლებსაც ისინი მხარს უჭერდნენ და იცავდნენ – არსებითად კრიტიკულ იდეებს, განკუთვნილს იმისათვის, რომ ჩაენაცვლებინათ მოძველებული მატერიალური და ინტელექტუალური კულტურა უფრო მეტად პროდუქტიულითა და რაციონალურით. ინსტიტუციონალიზებისთანავე, ამ უფლებებმა და თავისუფლებებმა გაიზიარეს იმავე საზოგადოების ბედი, რომლის შინაგან ნაწილადაც იქცნენ. როგორც ჩანს, მიღწევა აუქმებს წინაპირობებს.

მაშინ, როცა ნების თავისუფლება – ყველა სხვა თავისუფლების სუბსტანცია – ხდება რეალური შესაძლებლობა, უფლებები, რომლებიც ეკუთვნის ნაკლებად პროდუქტიულ სახელმწიფოს, კარგავს ძველ მნიშვნელობას. აზროვნების დამოუკიდებლობა, ავტონომია, პოლიტიკური წინააღმდეგობის უფლება, გამოფიტულია საზოგადოებრივი ფუნქციისაგან, რომელიც, მათგან განსხვავებით, აკმაყოფილებს ინდივიდის საჭიროებებს (იმ მეთოდებით, რომლითაც თავადაა ორგანიზებული).

Continue reading ნაწყვეტი ჰერბერტ მარკუზეს ნაშრომიდან “ერთგანზომილებიანი კაცი”