Tag Archives: ნაციონალიზმი

ეროვნულ განმათავისუფლებელი მოძრაობა და ანარქიზმი

კორეის ანარქისტული ფედერაცია, 1928

როდესაც საუბარი ეხება ეროვნულ გათავისუფლებას, ანარქისტებისთვის მნიშვნელოვანი ხდება ორი სიტუაციის გარჩევა, 1- კულტურული შეზღუდვების მოხსნა აჯანყებულთა მიერ აღიქმება, როგორც სოციალური გათავისუფლების პროგრამის ნაწილი. 2- სოციალური გათავისუფლების წინაპირობად აჯანყებულები მიიჩნევენ ნაციონალურ ავტონომიას / ფედერაციას / სახელმწიფოს. ე.ი. ტერიტორიულ გაერთიანებას, რომელსაც საფუძვლად უდევს ერის კონცეფცია. ერის კონცეფცია მოისაზრებს, რომ არსებობს გარკვეული ეთნოსი, რომლის განსაზღვრა ობიექტურად შესაძლებელია, და მას უნდა ჰქონდეს გარკვეულ რეგიონში კულტურული პოლიტიკის ჩატარების უზენაესი უფლება.

პირველ შემთხვევაში ჩვენ ვაწყდებით ტერმინოლოგიურ შეცდომას. აჯანყებულები, რომლებსაც სურთ, ყველაფერთან ერთად, ჩაგვრის დაძლევა კულტურისა და ენის სფეროებში, ამას შეცდომით უწოდებენ ეროვნულ გათავისუფლებას. ამის შედეგად, ისინი ხელახლა აწარმოებენ მითს, რომ სახელმწიფოს გარეშე შესაძლებელია არსებობა ერისა, რომლის წარმომადგენლებიც ფლობენ უცვლადი თვისებების რიგს. ასეთ შემთხვევაში, აჯანყებულებს მუდამ უწევთ ძალიან ბევრი ენერგიის დახარჯვა იმის ახსნაზე, თუ რას გულისხმობენ ისინი ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში და თუ რატომ არ ეწინააღმდეგება ხალხის ერებად დაყოფის იდეა საყოველთაო თანასწორობას.

მეორე შემთხვევაში, ჩვენ ვხედავთ ერის არსებობის შენარჩუნებისა და მისთვის საარსებო სივრცის გამოყოფის სურვილს. მთავარი არგუმენტი ისაა, რომ დემოკრატიული ცვლილებები მთლიანი ერისთვის იქნება სასარგებლო. აქ არსებობს მთავარი წინააღმდეგობა – ერის სრულყოფილი არსებობისთვის ტერიტორიის შექმნა შესაძლებელია მხოლოდ სხვა ეროვნებების განდევნისა ან შევიწროების გზით. შედეგად ჩვენ ვიღებთ ერების დაპირისპირებას, რომლიდანაც გამომდინარეობს კულტურული ზეწოლა იმათზე, ვინც არ ერგება ეროვნულ სტანდარტებს, ახალი საზღვრების წარმოქმნა და კულტურისა და ენის საკითხებით გამოწვეული ომები. ე.ი. ხელახლა იწარმოება კულტურული ზეწოლის სიტუაცია, ახლა უკვე იმათ მხრიდან, ვინც აპირებს, ყველანაირი საშუალებით დაიცვას თავისი წარმოსახვითი საზოგადოება. Continue reading ეროვნულ განმათავისუფლებელი მოძრაობა და ანარქიზმი

სტანისლავ მარკელოვი – დიაგნოზი: პატრიოტიზმი

l_0f3ee80e

ადვოკატი, ადამიანის უფლებათა დამცველი, „კოლექტიური მოქმედების” აქტივისტი, ანტიფაშისტი, რადიკალი მემარცხენე… სტანისლავ მარკელოვზე ბევრი რამის თქმა შეიძლება. იყო პირდაპირი და ემოციური, და რაც მთავარია, ბოლომდე დარწმუნებული თავის სიმართლეში. თავის საქმიანობით ძალიან ახლოს იდგა ანარქიზმთან –  პირველ  ადგილას ანტიფაშიზმს და ზოგადად, მემარცხენე რევოლუციურ თემატიკას აყენებდა. დაინტერესებული იყო ჩეჩნური თემით და ჩეჩნეთის რესპუბლიკის წინაშე დამსახურებისთვის მედალიც აქვს მიღებული. სტანისლავის რადიკალიზმის შეჩერება მხოლოდ თავში ნასროლმა ტყვიამ შეძლო – 2009 წლის 19 იანვარს, მოსკოვის ცენტრში ის და მასთან ერთად მყოფი ეკო-ანარქისტი ჟურნალისტი, ანასტასია ბაბუროვა „გააჩუმეს”. ეს არ იყო უბრალოდ დანაშაული, ეს იყო სუფთა იდეოლოგიური მკვლელობა – სხვას ვერაფერს დავარქმევთ შუა მოსკოვში რადიკალი აქტივისტისთვის შუბლში დახლილ ტყვიას.

„დიაგნოზი: პატრიოტიზმი” სტანისლავ მარკელოვის ერთ-ერთი საუკეთესო ესეა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ესეში რუსულ პატრიოტიზმზეა საუბარი, თავისუფლად შეგვიძლია დღევანდელ ქართულ რეალობასაც მოვარგოთ – უბრალოდ შეცვალეთ „რუსეთი” „საქართველოთი” და ამაში თავადაც დარწმუნდებით.

დიაგნოზი: პატრიოტიზმი

მთელი ქვეყანა ისეა „შემჯდარი“ პატრიოტიზმზე, როგორც  ნარკომანი – წამალზე. ყველა პოლიტიკოსი, ტყუილის თქმის წინ იფიცებს, რომ პატრიოტია. ყველა ნაძირალა, სანამ ფულს წაგლეჯს ხალხს, სახელმწიფოს სიყვარულს უხსნის. ყველა ქურდი გვიმხელს, როგორ უყვარს სამშობლო და კიდევ რამდენს მოიპარავს ამ სიყვარულის გამო.

დღეს რუსეთში შეუძლებელია სერიოზული თანამდებობის დაკავება, თუ არ გადმოაფრქვევ შენს პატრიოტულ გრძნობებს. შეუძლებელია გახდე პოლიტიკოსი – არ აქვს მნიშვნელობა ხელისუფლებაში იქნები თუ ოპოზიციაში, თუ არ დაიფიცებ დიადი იმპერიის სიმბოლიკაზე.

პატრიოტიზმი სახელმწიფოსთვის მოქალაქეების შეფასების კრიტერიუმად იქცა. თუ შენ არ ხარ პატრიოტი, ე.ი. მოღალატე ხარ და ხელისუფლების მახრჩობელა ხელები მალევე გაგგუდავენ. არავინ ფიქრობს იმაზე, რომ  პირადი გრძნობების საჯაროდ გამოტანა და მთელი ერისთვის სიყვარულის ახსნა არაა ლამაზი. არავინ ფიქრობს იმაზე, რომ

პატრიოტიზმი  – სისულელეა! Continue reading სტანისლავ მარკელოვი – დიაგნოზი: პატრიოტიზმი